۰

عدم پاسخگويي به مطالبات مردم چه تبعاتي دارد ؟

تاریخ انتشار
سه شنبه ۱۹ تير ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۰۳
عدم پاسخگويي به مطالبات مردم چه تبعاتي دارد ؟
اعتراض‌های دی‌ماه به وضعیت اقتصادی و معیشتی، جنگ آب، معضل بیکاری و مشکلات اقتصادی و ... تنها نمونه‌هایی از مطالباتی است که به بحران بدل شده است؛ مطالباتی مسالمت‌آمیز که از سر بی‌توجهی به کف خیابان رسید و بازهم با بی‌توجهی سرکوب شد. مسئله‌ای که می‌توان آن را در سه ضلع مورد بررسی قرار داد؛ ضلع اول مردم و مطالباتشان هستند که وقتی با طرح‌کردن آنها جوابی نمی‌گیرند مجبور به اعتراض می‌شوند تا شاید صدای بلندشان را کسی بشنود. ضلع دوم دولت است که باید پاسخگوی مطالبات باشد و در کنار آن فضا برای پاسخگویی و اجرایی‌کردن تصمیماتش داشته باشد.
اما مطالبات اجتماعی چه رابطه‌ای با افزایش امید در جامعه دارند؟ تا زمانی که فضایی برای گفت‌وگو و بیان مطالبات نباشد و عملکرد حکومت هم شفاف نباشد، طبیعی است که فضای بی‌اعتمادی در جامعه به‌وجود بیاید و بین مردم و حکومت تقابلی جدی به‌وجود بیاید. به این صورت که نه حکومت مطالبات مردم را قبول می‌کند، نه مردم به اقدامات حکومت اعتماد می‌کنند. به‌دنبال این فضای بی‌اعتمادی، ناامیدی هم تزریق می‌شود و اعتراضات مردم به کف خیابان می‌آید. در این شرایط هم اعتماد مردم از بین می‌رود. در حالی که وقتی فضا برای شنیدن حرف مخالف فراهم باشد، جامعه سرکوب نمی‌شود و با کوچک‌ترین حمایتی آرام می‌گیرد؛ هرچند کوتاه‌مدت. کم‌ترین اثری که می‌تواند داشته باشد این است که اعتماد و امید شکل می‌گیرد. 
افزایش امید با توجه به مطالبات اجتماعی
در همین میان غلامرضا غفاری، جامعه‌شناس و هیئت‌علمی برنامه‌ریزی اجتماعی دانشگاه تهران در پاسخ به این سوال که توجه مطالبات اجتماعی تا چه اندازه در افزایش امید در جامعه موثر است؟ به «خبرآنلاین» می‌گوید: «اساسا امید را می‌شود گفت یک واقعیتی است که به‌عنوان دستاورد باید تلقی شود. در واقع باید به‌عنوان یک امر اکتسابی تلقی شود که حصول آن برمی‌گردد به داشته‌ها و به‌نوعی به پنداشت‌‌ها و قضاوتی که جامعه نسبت به آن چه که حاصل می‌شود، به دست می‌آورد. اگر جامعه نسبت به مطالبات و انتظاراتی که دارد، پاسخ درخور و مورد توجهی پیدا کند، امید آن هم افزایش و ارتقا پیدا می‌کند و به تعبیری نیرویی برای استمرار و ادامه راه و فعالیت‌ها پیدا می‌کند.» او با اشاره به اینکه جامعه مطالبات زیادی دارد، می‌گوید: «اگر در یک جامعه‌ای افراد نسبت به مطالباتی که دارند که می‌تواند صورت‌های مختلفی داشته باشد، پاسخ درخور توجهی را پیدا نکنند و به اقناع نرسند و رضایت نداشته باشند، مشخص است که امید اجتماعی کاهش پیدا می‌کند. البته نمی‌خواهم بگویم که این امید به یاس تبدیل می‌شود ولی به‌هر حال امید کاهش پیدا می‌کند و اگر استمرار داشته باشد، به یاس هم می‌رسد.»
غفاری که مسئولیت معاونت اجتماعی و فرهنگی وزارت علوم را هم دارد، با اشاره به نقش دولت در این روند می‌گوید: «دولت می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد. البته نه فقط دولت که مجموعه‌های مختلف و کل حاکمیت باید بر اساس توان و قوتی که در پاسخگویی به مطالبات دارد، سهم و نقشی که در اقناع جامعه دارد و همچنین سهم و نقشی که مسئولین دارند، می‌تواند تعیین‌کننده باشد که در این میان نوع احساسی که مردم به عدالت و امید اجتماعی دارند، بسیار مهم است. به میزانی که این احساس مثبت‌تر شود، طبیعی است که عملکرد و فعالیتی که انجام می‌شود، مثبت و اثرگذار تلقی می‌شود و در ادامه آن امید هم افزایش پیدا می‌کند.» این جامعه‌شناس با اشاره به نقش رسانه‌ها نیز می‌گوید: «طبیعی است که رسانه‌ها می‌توانند نقش‌های متفاوتی را ایفا کنند. یک بخش این است که وظایف مسئولین را به آنها گوشزد می‌کنند و آنها را مجبور به پاسخگویی می‌کند. علاوه بر این رسانه باید اقدامات مسئولین را هم با همه سنگ‌اندازی‌ها و .. منعکس کند تا توازن ایجاد شود.»
کد مطلب : ۱۴۰۵۷۷
ارسال نظر
نام شما

آدرس ايميل شما
نظر شما

کلام امیر
كُلُّ مَعْدُود مُنْقَض، وَكُلُّ مُتَوَقَّع آت.
امام(عليه السلام) فرمود: هرچيز كه قابل شمردن است سرانجام پايان مى‌گيرد و آنچه مورد انتظار است سرانجام فرا مى‌رسد.